Terribilis est locus iste

Jest pewna granica osamotnienia,
granica za którą nie pożądasz niczyjej obecności,
a jedynie ciszy. Źle ci z ludźmi, wszystkie spojrzenia do kości palą, nie patrzysz już ludziom w oczy, nigdy. Po fazach:
rzucania oka ukradkiem,
wpatrywania się w oczy przechodniom,
szukania wzroku w odbiciach luster, szyb i okien, odpuszczasz.
Wcześniej tracisz potrzebę dobywania głosu, chowasz się w czerni swoich myśli, których i tak nikt przecież na tym etapie już by nie zrozumiał.
Resztki zmysłów wylewasz na internet, nieskładne i nieuczesane. Nie dbając o formę, ani związki przyczynowo-skutkowe. Liczy się uczucie pustki. Pragniesz jej wtedy jak alkoholik trunku, jak narkoman, kolejnej działki.
Nie chcesz nic więcej...

Czasem jeszcze błyska się nadzieja,
światłem odbitym...